Babalar ve Oğullar bence durağan bir kitaptı, olaylardan ziyade düşünce ve diyaloglar önemliydi. Babalar ve oğullar arasındaki kuşak farkına dikkat çekilmişti. Yazar gençlikteki heyecana, gençliğin yaşla ilgisi olmadığına vurgu yapmıştı, yaşı genç fakat ruhu hep yaşlı olan insanlara. İki ana karakter arasındaki farkı bariz bir biçimde ortaya koymuş ve istese de birinin diğeri gibi olamayacağına vurgu yapmış, burada ben bir aydınlanma yaşadım; aslında içten içe bunu biliyordum fakat daha iyi ikna oldum diyebilirim. Bazarov ile Arkadiy'i, bir arkadaşım ile kendime benzettim, o yüzden merakla okudum, ilişkilerini, karakterlerini gözlemlemek çok hoştu. Bir de asıl hoşuma giden şu oldu; kitapta duygusal tahlillere pek yer verilmemiş olmasına rağmen yazarın anlatım biçiminden karakterlerin nasıl hissettiğini, o sırada neler yaşıyor olduklarını anladım hatta hissettim. Klasiği klasik yapan şeylerden biri de bu bence. Nihilizmden bahseden ilk kitapmış yanılmıyorsam, okurken nihilistler nasıl düşünür ve neden böyle bir düşünce yapısına sahipler daha iyi anladım. Aceleyle yazılmış daha çok kendim için hatırlatma niteliğinde bir inceleme oldu. Ben okunmasını tavsiye ediyorum, insana bir şeyler katacak türden bir klasik.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.