Atatürk, Lise Tarih kitabının "İlk vahiy" bölümünü bizzat söyleyerek yazdırmıştır. Atatürk, şu gerçekleri saptamaktadır :
- Kur'an sureleri gökten indirilmemiştir.
- Bu süreler Muhammed'in beyanlarıdır, yani Muhammed'e ait sözlerdir.
- Kur'an süreleri, Muhammed'in uzun bir dönem süren dinsel düşüncelerinin ürünüdür. Kendisinde vahiy ve ilham düşüncesi yıllarca düşündükten sonra doğmuştur.
- Muhammed, çalışıp, incelemeler yaptıktan sonra surelere edebi bir şekil vermiştir.
- Peygamber ayetleri "lüzum ve ihtiyaçlara göre" kararlaştırıyordu.
- Muhammed, şiddetli bir heyecana uğramıştı, kendisini tahrik eden içsel etkenin tabiatın üstünde bir varlık olduğu kanısındaydı.[5]
··
132 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kaan
Gönderi Sahibi
Kaynakta verilen Tarih-2 kitabını buldum. İlgili bölümleri aynen aktarıyorum:
(Kitabın 90-95. Sayfaları arasında, dileyen kendi de bakabilir)
Kuran ve Vahiy: Muhammedin koyduğu esasların toplu olduğu kitaba Kuran denir. Bu esasları ihtiva eden cümlelere Ayet, Ayetlerden mürekkep parçalara da Sure derler. İslam an'anesinde bu ayetlerin Muhammede Cebrail adında bir melek vasıtasile Allah tarafından vahiy, yani ilham edildiği kabul olunur: Tarihi noktai nazardan da mütalea edildiği zaman görülüyor ki: Muhammet birdenbire Allahın Resulüyüm diyerek ortaya çıkmamıştır. O, Arapların ahlak ve adetlerinin pek fena ve pek iptidai ve ıslaha muhtaç olduğunu anlamış, bunları ıslah için tenha yerlere çekilerek senelerce düşünmüş ve yıllarca tefekkürden sora kendisinde vahiy ve ilham fikri doğmuştur. Vahiy, ilham fikri Muhammetten evel de Araplarca meçhul değildi. Bütün iptidai kavimler gibi, Araplar da, şairlerin, akil erdiremedikleri kuvvetlerden ilham aldıklarına inanırlardı. Bu kuvvetler Araplar için cinlerdi.
Cinler, güya, kahinlere kayıptan haber vermek kudretini ilham ederlerdi. Bu nevi itikatlar Arabistanda herzaman o kadar canlı ve derin olmuştur ki Muhammet dahi cinlerin vücuduna samimi olarak inanmıştır. O, hakikaten cinlerin şairlere şiir ilham ettiğine kani idi. Araplar şairleri, bir kahin gibi telakki ederlerdi. Muhammedin Musa, İsa, dinlerine dair öğrendikleri de kendisinde bu itikadı kuvvetlendirmiştir. Bu Peygamberler de melekler vasıtasile ilham aldıklarını söylemişlerdi. O dinlerde de cin ve melek telakkisi vardı. Dinler nazarında cinler, kötü ruhlar olduğundan peygamberler onlardan mülhem olamazlardı. Muhammet'te diğer peygamberler gibi kendisine ilham eden kuvvetin insanları iğfal eden bir kuvvet olmayıp, onları hayır ve saadete irşat eden ilahi bir kuvvet olduğuna samimi olarak inandı.
Muhammet başlangıçta her halde şedit bir heyecana maruz oldu. Birtakım dini endişeler ve vicdani mülahazalarla samimi surette üzüldü. Muhammet namuskar ve menfaat fikrinden ari olarak ortaya atıldı. Onun gayesi, muhitinin ahlakını, dinini ve içtimai hayatını ıslah etmekti.
İlk Vahiy: Muhammedin Peygamberliğinin başlangıcına
dair birçok rivayetler vardır. Bunlar pek çok efsanelerle karışmıştır. Hakikatte Peygamberin ilk söylediği Kuran ayetlerinin ne olduğu kati surette malum değildir. Muhammet uzun bir devirdeki tefekkürlerin mahsulü olan ayetleri lüzum ve ihtiyaçlara göre takrir ediyordu. Bununla beraber kendisini tahrik eden kuvvetin tabiat fevkinde bir mevcudiyet olduğuna samimi surette kani idi. Muhammedi harekete getiren ilmil bu samimi heyecanlar olmuştur. Muhammet bidayette irticalen dini hitabette bulunan bir vaiz oldu. Vaizlikten Nebi liğe, Nebilikten nihayet
Allahın Resulü haline geçti. Aralarında yaşadığı insanların
manevi menfaati için ve büyük bir hakikat namına mücadeleye atıldı. sonunda cihanşümul bir dinin müessisi oldu. Muhammedin neşrettiği din, insanların kalbinde derin bir ihtizaz uyandırdı. O ölüp gittikten on dört asır sora bile islamiyet, hala kalplerde ihtizaz husule getirriıektedir. Bununla beraber içtimai hayat, Muhammedin ilk telkinlerini bati bir tekamül ile tadil ve tevsi etmektedir.
Kuranın içindekiler başlıca üç bahiste mütalea olunabilir.
Birincisi ve en mühimmi Allahın bir olduğuna ve ondan başka Allah olmadığına ve Muhammedin onun Resulü bulunduğuna inanmak;
İkincisi, hukuki hükümler;
üçüncüsü, tarihe ait malumattır.
Hukuki hükümler zaman ve mekan içinde içtimai heyetlerin uğradıkları değişikliklere göre değişegeldiğinden on dört asır evelki zaman ve mekanın ihtiyacına gôre lüzumlu ve kafi görülmüş olan esaslar yerine bugün birçok mütenevvi kanunlar ve usuller konulmak zarureti görülmüştür.
Bunlar dahi ebedi olmayıp zamanla değişmeğe mahkumdurlar.
Tarihe ait malumata gelince: yeni fenler sayesinde
meydana çıkarılan hakikatler en yakın tarih bilgilerini bile temellerin den sarsmaktadır.
İmana ait olan birinci esas, sadeliği itibarile hakikaten pek mühimdir. Bu esasın, her muhatabın kabiliyetine göre izahında güçlük çekilmez. Muhammet sağ iken Kuranın ayetleri bazı adamlar tarafından derilere, kemiklere, çömlek parçalarına, hurma dallarına yazılmış ise de bir arada toplanmamış, ayrı ayrı parçalar halinde kalmış idi. Birinci defa Ebubekirin hilafeti esnasında ve son defa olarak Halife Osman devrinde toplanmıştır. Kuranın bizim elimize vasıl olanı Halife Osman ( 644 - 656 ) tarafından cemedilmiş nüshasıdır.
Kuranın tertibinde yalnız surelerin uzunluğu ve kısalığı gözde tutularak uzun sureler baş tarafa, kısaları en nihayetine konulmuştur. Başlangıç olduğundan yalnız Fatiha Suresi bundan istisna edilmiştir. Kuran sureleri Mekkede ve Medinede söylenmiş olmak itibarile başlıca ikiye ayrılır. Birinci devreye ait ayetler az çok hissi ve edebidir.
Medinede söylenen ayetler ise muhteviyat itibarile daha ciddi
olmakla beraber edebiyat noktai nazarından Mekke devri ayetlerinden dundur. Muhammet davet ettiği dinin, kendinden evel, Musa, İsa ve sair peygamberler tarafından davet edilen İbrahim ve Tevhit dini olduğunu söylemiştir