Tarık Tufan’dan okuduğum ikinci kitaptı. Ve sanırım son olacak. Kitabı beğenenler çok var fakat deneme okumayı çok sevmeme rağmen kitabın içindeki denemeler beni çok sıktı. Belki de benim beklentimi karşılayamadı demek daha doğru. Kitap yazarın bir iç dökümü gibi olmuş. Kendine has benzetmelerle yazar kitabı zenginleştirmeye çalışmış. Kitapta hep dönüp dolaşıp aynı şeyleri okuyormuşum hissiyatı vardı. Sürekli bir atölyede çalışan işçi kızlar, dar ve karanlık arka sokaklar, sefaletin sürüklediği çirkinlikler... hep bir zengin fakir karşılaştırması... Maalesef kitaptan öğrendiğim tek şey kitaba adını veren “Kraliçenin Pireleri” denemesi içinde Descartes’in yaşadığı talihsizlikti.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.