İçimizdeki şeytan... Beni o kadar düşünmeye sevk etti ki bundan anlayamadığım şekilde haz aldım. Çünkü düşünmenin, gereğinden fazla düşünmenin ya da fazla etkilenmiş olmanın çok doğru olduğunu düşünmüyorum.
Ömer ve Macide, Macide'nin deyimiyle her ne kadar biraz geç anlasalar da ayrı karakterde ve ne kadar acıdır ki hiç ortak nokta olmadan evliliklerini ayakta tutmaya çalışır. Parasızlık da cabası...
Kitabı okurken ben de Ömer gibi suçu başta parasızlığa attım. Ancak düşüncelerim şöyle cereyan etti: sorun öncelikle parasızlık sonra içimizde bulunan şeytan sonra da bilgisizlik, acizlik.
Telef olmak genelde hayvana özgü bir eylemdir ya ben Ömer'de bir insanın da telef olabileceğini gördüm. Peki ne sayesinde oluyor bu? Hemen söyleyeyim. Kendini bir hiçliğe adamak, elle tutulur bir gayesi olmamak şayet bir gayesi varsa özümsememek. Özümsememek ise onun uğruna hiçbir şey yapmamayı gerektirir. Bu da zamanla gayeye olan inancımızı peyderpey kaybedip sürekli kendini tekrarlayan hatalara sebebiyet verir. Evlilik aşkı öldürür mü kitapta öldürdü mü, bilemem ama her duyguyu öldüren tek şey var o da görmek istemediğimiz gerçekler ya da görmek konusundaki cesaretsizlik, anlamama hususundaki istikrarımız.
İçimizde şeytan var mıdır siz okuyuculara kalmış. Benim görüşüm ise içimizde şeytan varsa bile onu besleyecek olan bilgisizlik, gerçeklerden kaçıştır. Belki de şeytan direkt "bilgisizlik, gerçeklerden kaçış"tır.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.