Çok büyük beklentiler ile okumaya başladığım fakat hayal kırıklığı ile bitirdiğim bir kitap oldu. Her ne kadar sona doğru bir Yeşilçam havasına bürünsede konusu itibari ile yine de orjinaldi.
Öncelikle Kemal' e bol bol sinirleniyorsunuz. Ama çoğu kişinin aksine ben asıl Füsun'un Kemal'i gerçekten sevdiğini hissettim. Çünkü Kemal'in sevgiden ziyade daha çok bir takıntı, elde etme arzusu hatta yeri geldiğinde sinsi sinsi Füsun'un hayatını yönetmeye çalışma.. Sahip olamamanın dürtüsü ile de detaylarda boğulmaya başlıyor ve ondan sürekli bir parça çalma derdine giriyor. Füsun bunların farkında olduğu için hem öfkeli hem mesafeliydi. Öfkesi ve sevgisi bitseydi Kemal o eve giremezdi. Füsun'un çatalı nasıl tuttuğunu, sigara izmaritini hangi ruh hali ile söndürdüğünü sorgulayan Kemal nedense en son gece akıbetini en çok merak ettiği bir çift küpeyi fark edemedi çünkü istediğine ulaştı. O yüzden Kemal'in sevgiden daha başka bir şey, bir tür hastalık.. Keşke kitapta Füsun' unda biraz düşüncelerine yer verselerdi. Belki olayın masumiyet kısmını anlayabilirdik. Özellikle bekaret konusuna yazar neden bu kadar takılıyor anlayamıyorum eleştiri desem eleştiri gibi de gelmiyor kalemi.. Bir ilginç detaysa Tarık Bey'in taziyesinde neden komşular televizyon izliyor bana tuhaf geldi ve olay 1980 darbesinin olduğu dönemde geçiyor ama Kemal Bey'in hayatını garip bir şekilde teğet geçiyor bu dönem.. Velhasıl parağrafların birbirini tekrar ettiği, detaylarda boğulacağınız yüksek bunalımlı ilginç bir kitap..
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.