Zeze'yi okuyabildiğim son kitap olduğu için bir miktar buruk ayrıldık. Onu okumaktan hiç sıkılmadım. Hayalleriyle yaşayan, muhtaç olduğu sevgiyi hayali arkadaşlarında arayıp bulan bir küçük oğlan çocuğunu okumak çok hüzünlüydü ama bir o kadar da güzeldi. Gençlik yıllarındaki o suskun ama hovarda halleri... İçinde yaşadığı o kadar çok şey vardı ki en yakın arkadaşına açılmaktan bile çekiniyordu. Ona zamanında bu güvenememe hissini veren herkesten nefret ettim. Çok özel bir çocuk Zeze, çok narin, sevilmeye aç bir çocuk. Minicik bir sevgi gösterisi görse onu veren insan için hayallerinden vazgeçebilecek kadar yüce gönüllü bir çocuk. Çok şey öğrendim ondan, iyi ki de dedim keşke de.., Ah Zeze'yle aramda oluşan o bağa hayran kaldım. Keşke herkes okusa bu üçlemeyi, hem de herkes.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.