Ben gelmedim dava için,benim işim sevi için
Dost’un evi gönüllerdir,gönüller yapmağa geldim.
13.yüzyıl...Moğolların Anadolu’ya düzenlediği akınlar,insanların zulmü en ağır yaşadığı dönemler.Yıkıntıların arasında açan bir çiçek Yunus Emre...İnsanlığın umudunun bittiği yerde,kendi mânâ arayışı içinde savrulurken,aslında tüm insanlığa mâlolmuş eşsiz bir değer.
Evvela küçük evladını,ardından eşi Sitare’nin acısı hançer olur saplanır kalbine.Büyük oğlu İsmail esir diye satılır,ellerinden kayıp gider.Hacı Bektaş-i Veli ile yolları kesişince,arayışı Tapduk Emre’nin dergâhına götürür onu.Madde ile mânâ arasında çok sınavlara tabi tutulur,Mevlâna Celâleddin Rumî ile karşılaşması hayatının en pür-heyecan anıdır.Yıllar kalp yolunda geçerken Yunus Emre’nin eriştiği alemde artık kelimeler değil,kalp dili konuşur.
Öyle dokunaklı ki.Sabrın ve bağlılığın,nefsi silip atmanın insanı getirdiği mertebe ve buna giden yolun elbette kalbe batan dikenlerle dolu olması.
Yaratılanı Yaradan’dan ötürü seven Yunus Emre’nin,ete kemiğe bürünüp Yunus diye görünmesinin,İskender Pala’nın eşsiz kaleminden anlatımı.
Keyifli okumalar.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.