Kitap "En büyük mutluluk, kişiliktir." Sözüyle bitiyor. Ahmak her zaman ahmaktır; hödük her zaman hödüktür. İnsan her konuda yalnızca kendisinden zevk alır. Kişinin benliği buna uygun değilse ne yapsa gerçek anlamda mutlu olamaz. Mutlu olmak kişinin kendiyle alâkalı bir olgudur. Mutluluk insanın başına gelenleri ve yaşadıklarını nasıl algıladığıyla doğrudan bağlantılıdır. Ve en önemlisi de insanın kendini bilmesi kendi sınırlarını, zayıflıklarını, yapabileceklerini ya da yapamayacaklarını, neyin kendisine zevk verdiğini bilmesi mutlu olabilmesi ya da en azından mutsuzlukları kendinden uzaklaştırabilmesi için kişinin kendini keşfetmesi yani yazarın bahsettiği 'edinilmiş karaktere' sahip olması gerekir.
Eğer ne istesiğimizi bilirsek o şeyin peşinden dosdoğru gideriz ancak bilmezsek yolda önümize çıkan her şeye el atarız yalpalayarak ilerleriz ve yolun sonuna gelip de dönüp baktığımızda hiçbir şeye ulaşamadığımızı görüp pişmanlık duyarız.
Son olarak Schopenhauer'un şu sözüyle bitirelim:
-Sahip olmadığımız şeylere bakarken "benim olsaydı nasıl olurdu?" diye düşünmek yerine sahip olduğumuz şeyler için sıklıkla şunu düşünmeliyiz " Bunu kaybetsem ne olurdu?"
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.