insan büyüdükçe kimseyi yargılamamayı öğreniyor. hikayeler daha anlamlı gelmeye başlıyor. ve insanlar en ufak hareketlerinin altında birçok anlamla buluşturuyorlar. yaşandığını hissettiğim hikayeleri hep bi başka hevesle okuyorum. bir solukta bitti kürk mantolu madonna da... neden bu kadar geç okudum demiyorum artık bazı kitaplar için. çünkü büyümenin getirdiği bir diğer farkındalık da kitapların hayatımızda bir zamanı olduğu. bu dönemimde, severek okumaya dönmemi sağlayacak-mış. 1943 yılında gazetede yayınlanan 48 bölümlük seriden kitap olmuş. şimdi 2020’de taksim’de yapı kredi yayınları’na her hafta uğradığımda elim hep gidiyordu da hep zamanı var herhalde diyordum. e iyi ki de beklemişim.
raif, bir kitap edasıyla okunması gereken insanlardan... biraz ironik oldu bu cümlem ama, bir ömre bu kadar büyük bir hikaye sığdırmak. kitabı okurken bakışlarında derin anlamlar yatan sessiz biri olarak canlandı gözümde. karakterin ağırlığını her cümlede hissediyor, onunla sevinip, mutlu oluyorsunuz. klasiği klasik yapan şey de bu zaten. ben raif’le gülüp, ağladım. durdum, soluklandım ve düşündüm.
sabahattin ali ile lisede, sınav için ödevim olan kuyucaklı yusuf’la tanışmıştık. zorla dayatılan her şey gibi sınav için okutulan kitabından da keyif almamış değerini sonradan anlamıştım. geçen sene içimizdeki şeytan’la yeniden buluşup, bu sene kürk mantolu madonna’da koşuşturmacalara bi kahve molası verdik. keyif aldığım, bol bol altını çizdiğim bi okuma süreciydi. kütüphanemde şöyle bi bakıp, koklayıp, hatırlamalık köşemde yerini alacak.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.