birisi yazmış; bildiğin ask-i memnu diye. aslinda evet, genel olarak konuya baktığımızda klasik bir aldatma vs hikayesi ortaya çıkıyor. ama doktorun gözünden bakmamız gereken bir öykü. onun o öyküde nerede durduğuna, olaylara yüklediği anlamlara, yaşadığı duyguga, hislere bağlı her şey.
aşktan bahsediliyor, ama bence doktorun yaşadığı bir aşk değil. beyninin onu bir şekilde aşık olduğuna inandırıp kandırması. yillardır gördüğü kadınlar dışında bir kadın görünce ve alışılmışın dışında olan bir durum olduğu için bu, doktor kadına karşı sınırı olmayan bir arzuya kapılıyor. aslında kendini bir başkasıymış gibi gözlemlese, kolaylıkla o durumdan sıyrılabilecektir. ama bu hep böyle değil midir? bir başkasının sorununa her zaman mantıklı cevaplarımız hazırdır. ama kendimiz belirli durumlarda olduğumuz zaman ve işin içerisine duygular da girdiği zaman, o durumdan kolaylıkla sıyrılamıyoruz. bu yüzden hiç bir şey dışarıdan bakıldığı kadar basit değildir.
kadına karşı oluşan tutkusundan ve sınırı olmayan arzusundan dolayı bir amok koşucusuna dönüşür doktor. ama tek sebep bu değildir. kadın ondan yardım istiyor ve o, egosu ve gururu daha ağır bastığı için, ilk önce yardım etmiyor. sonrasinda yaşadığı pişmanlık bence doktorluk mesleğinden dolayı değil. insancıl birşey.
bu olay başka bir örnekle de anlatılabilir. herhangi biriyle sohbet ediyorsunuz ve yardıma ihtiyacı olduğunu anlıyorsunuz. yardıma ihtiyacı olduğunu önceden bilmiyordunuz, bu yüzden sizin sorumluluğunuzda değildi bu. ama bildikten sonra yardim etmek sizin sorumluluğunuzdur. ve sorumluluklar bizi içinde olmak istemediğimiz durumlara iterler. mecbur kalırız bazen. yardim etmek istemek bir yana, sorumluluk duygusu fazlasıyla baskı yapar bize. doktor da sorumluluğunu yerine getirmediği için, o pişmanlıkla kaçamayacağı bir durumun içerisinde bulur kendisini. o sorumluluğunu yerine getirmeden, yardım etmeden içi rahat etmiyor. zihni onu rahat bırakmıyor.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.