36 yaşına gelmiş ve belki de konfor alanını terk etmekte gittikçe zorlanan biri olarak okudukça canımı sıkan, harekete geçmeye zorlayan bir kitap.
Çoğumuz çoğu zaman kendi Bastiani'mize kendi isteğimizle hapsolup kendimizi çok önemli şeyler yaptığımıza, günün birinde yaşayacağımız o başarı patlamasına inandırıyor ve bir tür hapis hayatı yaşıyoruz. Konfor alanımızı bırakamıyor, hiçbir yere vardırmayacağını bilsek de önemli bir şeyler yaptığımıza kendimizi ikna ediyor ve hayatımızın nirvanasına erişeceğimiz o gelmeyecek günü bekliyoruz. Ama sadece yıllar geçiyor, ruh beklemekten vazgeçmese de beden vazgeçiyor; ruh yorulmasa da beden yoruluyor ve ruhun dinamizmi bedenin bitişine dayanamıyor.
Dino Buzzati Tatar Çölü'nde bunu bize bir parça da böyle bir hayatın tekdüzeliği ve sıkıcılığını fark ettirecek derecede sıkan bir üslupla anlatıyor. Drogo'yla birlikte yaşlanıyorsunuz.
Belki de bu kitap gençken okunmalı. Bastiani Kalesinde anlamsızca yıllar geçirmeden önce.
·
117 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.