Her yerinde ölümü görebildiğimiz bir kitaptı, hayallerin bile simsiyah olduğu, hayal ederken bile o siyahlığı gördüğünüz bir kitaptı. Ama..... Işıktı. Kitaptaki parıldayan kişiydi. Kırıklarına, yanıklarına, acılarına rağmen parlardı. İnsana savaşmasan da ne olduğunu kim olduğunu ve insan olduğunu unutma diye bas bas bağırıyordu. Bırakın ölümün yanındaki ışık, sizi de sarsın. Ve ölümün dostluğunu tadın
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.