Uzun zamandır inceleme yazma fırsatım olmamıştı. Çünkü uzun zamandır okuyamadım. Çünkü, çünküsüne gerek yok..
Karantinayı fırsata çevirip, iki hafta önce okuma düzenimi tekrar rayına oturtabilmek adına yine Ahmet Ümit’e dönüş yaptım. Çünkü hayatımda okuduğum ikinci Türk Polisiye romanı. İlki yine aynı adamın “Beyoğlunun En Güzel Abisi” kitabı. Benim gibi bozulan düzeninizi toparlamak isterseniz eğer en uygun yazar ve yine en uygun iki kitabını okumuş olursunuz..
Kitaba gelirsek, ilk okuduğum romanındaki sondan çok uzak bir bitiriş dili kullandı. Birçok terim ve tarihi yapıtları konu esinen yazarımız nedendir bilinmez sanırım artık yazmaktan sıkılmış -bana göre- olacak ki hızlıca bitiriş serüvenine girme gereksinimi duydu. Yani sonu can alıcı olabilir ama başlardaki belirtilerden yazarın başından beri biliyormuş havasını yansıtmadı. Olayları ise olduğundan daha basit bir dille “sonunda öğrenip telaşlı hamle” yaparak üstesinden geldiğini aktarmaya çalıştığını görüyorum. Benim puan kırma sebebim çok basit bir dille bitirmesi. Bunun dışında ise inanılmaz sürükleyici bir romanın daha sonuna geldik. Yazara çizgisini bozmadan devam etmesini temenni ediyorum..
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.