Çok sarsıcı, insanı silkeleyen ve kendi yaşamı hakkkında düşünmeye sevk eden bir kitap, İtalyan yazar Buzzati'nin Tatar Çölü kitabı. İnsanın anı yaşaması gerektiğini ve belirsiz hedeflerle ömrü tüketmemek gerektiğini anlatan bir kitap. Seviyorum böyle kitapları, rahatsız ediyor sizi, hayatınızı sorgulatıyor. Giovanni Drogo bir subaydır ve ilk görevi, kuzey sınırı Tatar Çölü'ne bakan Bastiani Kalesine çıkar. Kale, insanların geldikleri an gitmeyi planladıkları, tecrit edilmiş bir yerdir. Fakat, başta gitme hayali kuran insanlar, vakit geçtikçe kendilerini olağan rutinlerin ve öngörülebilirliğin güvenli sularına bırakmakta, kaleye bağlanmakta, hatta daha önceki hayatlarına, aile ve arkadaşlarına yabancılaşmaktadırlar. Bu sırada insan genç olduğundan, hayattaki her dakikanın önemli olduğunu, bir gün yaşam enerjisinin tükeneceğini düşünemez. Drogo da gençliğini burada, tek kişilik yatakta tüketmek istememektedir, fakat üstlerinin dört ay kalıp gitmesinin mesleki kariyeri açısından daha müspet olacağını bildirmesiyle bilindik tuzağa düşer. Halbuki kaleye ilk geldiğinde terzi onu, subayların kuzeyden geleceğini düşündükleri belirsiz akını bekleyerek hayatlarını yitirdikleri bir hastalığa tutuldukları ve bu hastalığın bulaşıcı olduğu konusunda uyarmıştır. Bir gün gelecek Drogo, bahçede ata binmek yerine yatağında kestirmeyi tercih edecektir. Ata binmeye gücü var mıdır? Vardır, ama eski hevesi yoktur. Yaşlanma dediğimiz de bu değil midir zaten? Yaşamı kurguladığı şekilde de ilerlemeyecektir. Çünkü hayat acımasızdır, yaşamayı bilmeyeni harcar, ne zaman ne olacağı belli değildir, bu nedenle uzun vadeli planlar yapmayıp anı yaşamak lazımdır. Gerçekten de insana çok şey katan bir kitap, okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.