Jose Saramago’nun okuduğum ilk kitabı oldu “Körlük” Daha önce neden okumamışım dedim okuyunca.
Bir adamın araba sürerken aniden kör olmasıyla başlıyor kitap. Ve körlük bir salgın gibi tüm ülkeye yayılıyor. Fakat bu körler normal körler gibi siyah değil her yeri beyaz görüyor. Yazar bunu “beyaz felaket” diye tanımlamış. Kitapta konuşma çizgileri yok. Konuşmalar virgülle bölünmüş ve isim kullanılmamış. Herkes kör olduğu için ismin hiçbir anlamı kalmadığı gerekçesiyle isim verilmemiş. Kişiler birinci kör, oto hırsızı, doktor, doktorun karısı, koyu renk gözlüklü genç kız, şehla çocuk, gözü siyah bantlı adam gibi kişilerden oluşuyor. Bu ilk körler karantinaya alınıyor ve orada insanlık dışı şeylere şahit oluyorlar göremeseler de. Gözü gören tek kişi ise doktorun karısı o hiç kör olmuyor. Bu yüzden bu grup diğerlerine göre biraz şanslı sayılıyor.
Meğer görmek her şey demekmiş diyorsunuz kitabı okurken. Göremeyenlerin insanlığını nasıl kaybettiğini okuyorsunuz her satırında. Ve aç kalan insanların neler yapabiyaceğini. Göz görmeyince ve aç kalınca hiçbir şeyin önemi kalmıyormuş. Yazar bunları o kadar güzel anlatmış ki yaşıyor gibi hissediyorsunuz.
Aslında kitapta gerçek manada körlükten bahsetse de görmezden gelinen olaylarla gün geçtikçe insanlığın körleştiği anlamını da çıkarttım ben. Çokk çok beğendim. Nobel ödüllü bu kitabı herkesin okumasını tavsiye ediyorum.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.