Hiçbir kitabı okuduktan sonra böylesine kötü hissettiğimi, ağlamaklı olduğumu, sinirlendiğimi, tepkisiz kaldığımı, birine sarılma ihtiyacı duyduğumu, sessiz kalabildiğimi ve aynı zamanda öylece boşluğa bağırma hissine kapıldığımı hatırlamıyorum.
Bir arkadaşlık, bu kadar samimi, sıcak ve masum olabilir mi?
Evet yazarımız bize bu bahsini ettiğimiz arkadaşlığı mümkün kılıyor. Öyle ki ilerleyen olay örgüsünde keşke bu hissi vermeseydi bile diyorsunuz. Khaled Hosseini bana göre kitabın kendi türünde bir başyapıt ortaya çıkarmış. Khaled, kitabın daha ilk sayfasından son sayfasına dek, olayları ve kişileri öyle güzel organize etmiş ve birbiri ile öylesine güzel ilişkilendirmiş ki bazen burnuma, sayfalardan kâğıt kokusu yerine zekâ kokusu geldiği oluyordu. Kitabın dili gayet yalın ve anlaşılır, bu anlamda kitabı okuyacak olan arkadaşlar edebi bir dil beklentisi içerisine girmemelidir. Tüm bunların yanında yazar kullandığı sade dili ile çok belirgin bir atmosfer oluşturmuş. Kimi zaman bir tankın içerisinde nefes alamadığınızı kimi zaman da çocuklarının karnını doyurabilmek için tek bacağı olmayan bir Afgan’ın diğer bacağı için sizinle pazarlık ettiği yanılgısına düşebiliyorsunuz.
Uçurtma Avcısı, biri efendi diğeri hizmetkâr olan iki arkadaşın hikâyesini anlatmaktadır. Kitabın başlarında efendi olan Emir’den nefret edebilirsiniz ve masum, yetenekli, cesaretli aynı zamanda efendisine sadık olan Hasan’a da üzülebilirsiniz. Sonrasında ne hissedeceğinize isterseniz siz okuduktan sonra karar verin.
Aslına bakarsanız bu kitap genel anlamda sessizliği ifade ediyor. Emir’in Hasan’a yapılanlar karşısındaki sessizliği, Hasan’ın kendisine yapılanlar karşısındaki sessizliği, Afganistan’dan Amerika’ya kaçan arabanın içerisindekilerin Rus Askerlere karşı sessizliği, yetimhanede çocuklara yapılanlar karşısında müdürün sessizliği, stadyumda kadına yapılanları izleyen seyircilerin sessizliği ve biz… Kitabı okurken ki sessizliğimiz…
Emir ve Hasan arasındaki diyaloglar, arkadaşlığa ve dostluğa yeni bir bakış açısı getirmektedir. Hayatım boyunca unutamayacağım o diyalog, Emir, “Benim için gerçekten yerdeki pisliği bile yer misin?” diye soruyor ve “Tabii ki yerim Emir Ağa ama asıl sen benden böyle bir şey yapmamı ister misin?” Cevabını alıyor ve bunun gibi onlarca diyalog.
Herkesin hayatında pişmanlıkları vardır. Bazılarımızın pişmanlıklarının kitapta olduğu gibi geri dönüşü yoktur. Dostoyevski’nin Suç ve Ceza kitabında işlediği pişmanlık, Tolstoy’un Diriliş kitabında işlediği pişmanlık benim için çok değerlidir ve yerleri ayrıdır. İnanın burada işlenen pişmanlık başka, burada yüreğinize dokunan hatta acıtan bir şeyler var ve bir yazar Dostoyevski ile karşılaştırılıyorsa tüm samimiyetimle yazıyorum, o yazar mutlaka okunmalıdır!
Acaba, yeniden iyi biri olmak mümkün mü?
33 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Gerçekten kitabı okurken olduğu gibi incelemenizi okurken de tüylerim diken diken oldu. Bende etkisi büyük olan bir kitap... Yüreğinize sağlık.
Şu anda kitabı okuyorum sizin yazınız en az kitap kadar etkili gerçekten sadece sessizlik çözer şuan ki hislerimi 😔
Öyledir Khaled Hosseini'nin kalemi.Bu yazardan Bin Muhteşem Güneşi de okumanızı tavsiye ederim.Oda çok etkiletici.
Anıl hocam gerçekten muhteşem bir inceleme olmuş. Yazarın üç kitabını da okudum lâkin Uçurtma Avcı'sının yeri bende çok başkadır. Öyle güzel ifade etmişsiniz ki kitabı yeniden okumuş gibi oldum. Ellerinize ve yüreğinize sağlık. Saygılar...
Çok güzel bir inceleme! Elinize sağlık.. İnsanı bitirdikten sonra dediniz gibi ağlamaklı yapan nadir kitaplardan. İnsanı ta derinden etkilemekle kalmıyor, kitap bittikten sonra oturup saatlerce düşünme ihtiyacı duyuruyor.
Reklam
Henüz yüzüncü sayfadayım.Okumaya başladığım kitapların bazen yorumlarına bakıyorum bitirmeden.Ararken buldum incelemenizi.Teşekkürler.
Hasan'a ayrı üzülüyorum Emir'e ayrı.Bakalım ne olacak sonu..