“kalemini çıkart artık kınından”diyor Altay Öktem bu kitabın ilk şiirinin son dizesinde. Biz de tüm şiirlerde kından çıkan bir mücadele, bir kavga, bir isyan buluyoruz. Sokaklarla eylemler ve mücadele, insanlarla sevdaları ve inançları beraber ilerliyor dize dize.
“küçücük bir çocuktum, yaşam dedikleri şey/kendi sığ sularında çırpınmaktı onların/o küçücük ilmekleri sığmadı hiç boynuma” dizelerinde basit yaşamaya karşı çıkışı, “öylesine canım sıkılıyor ki bugünlerde/sana da yazmak içimden gelmiyor hiç/yangınlar söndükten sonra ne kalır geriye?”dizelerinde umudun yitişini, “hangi dilden konuşursan konuş ben anlarım/çünkü bütün dilleri güzeldir dünyanın/içinde sevmek sözcüğü varsa”dizelerinde sevgi dilinin evrenselliğini, “yaşam sürüyordu oysa, kol geziyordu sokaklarda başıboş yalnızlıklar/kendini eskitiyordu kadınlar, çamaşır asıyorlardı balkonlarda” dizelerinde yaşamın sıradanlığının insanı kavrayışını, “zaman/öylesine hızlı akıyor ki şimdi/yetişemiyorum kendime”dizelerinde insanın hız karşısındaki acziyetini, “iki yakası birleşmez, köprüler bahane/açlık kol gezer kenar mahallelerinde”dizelerinde fakirliğin çarkında ezilen insanların trajedisini iliklerimizde hissediyoruz. Yine de umutsuz değil, umut için mücadele eden bir şiir bulduğumuzu söylemeliyim. Kitabın “Eski Bir Çocuk”bölümü tiyatral bir seyir sunar bize. Ve “Eski bir çocuk yeniden doğmaktadır kağıtların arasından”diyerek insanın yeniden dünyaya gelişini ve gücünü müjdeler. İşte o çocuk “asırlar öncesinin toprakla kaplı/ilkel ve tertemiz duyarlığı yüzünde” seyircilere gülümseyerek kapatır perdeyi. Bize de o çocuğa kendi dizeleriyle hoş geldin demek düşer:
“çağının tanığısın gözlerin bulut rengi
öyle güzelsin ki, en haklı
kavgalardan kopup geldiğin belli”
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.