Sürekli hayallere tutunan minik bir Zeze. Fakirlik, şiddet dolu bir aile ve yaşanılan o hayal dünyası... Biliyor musun ben sana hiç kızmadım Zeze. Şeker Portakalında Portuga'nın ölmesi beni öyle derinden üzmüştü ki çünkü tek dalındı, seni hayatta tutan her şey çok güzel olacaktı. Kitabı okurken öyle çok ağlamıştım ki sana sarılmak istemiştim sonsuz. Sonra karşıma Güneşi uyandıralım kitabı ile biraz daha büyümüş olarak çıktın, bir aileye evlatlık olarak verildin küçücük yaşında çok acılar yaşadın. Şeker Portakalın, Portugan yanında değildi ama bu defa Adam (Cururu) sonra Maurice (Monptit) vardı hem Fayolle (şüş) hep yanında oldu. Öyle miniktin ki zeze hep hayallere tutundun, onlarla yaşadın ben de seninle beraber yaşadım. Hani Maurice ile karşılaşman ve o an Monptit diye boynuna atlayamaman vardı ya çok zordu hem sen onu baban seçmiştin değil mi? Huysuzdun, üzgündün, herkesin sana karşı olduğunu düşündün sen çok küçüktün. Son kitapta artık genç bir delikanlı olarak çıktın karşıma, büyümüştün ama biliyor musun zeze ben senin o küçük masum halini çok seviyordum. Ben bu hikayede hep seninle beraberdim.
Beni asıl üzen şey şu ki gerçekten yaşadığımız hayatta Zeze'lerin olması, okurken içimizin parçalandığı hayatların gerçekte yaşanıyor olması... İyi ki hayatıma girdin Zeze sen hep kalbimde kalacaksın miniğim.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.