Bu yıl Tutunamayanlar’ı okuduğum yetmiyormuş gibi bir de Gülün Adı’nı okumaya başladım. Tutunamayanlar akıcılıktan uzak, anlatım dili ağır bir kitaptı. Ondan sıkıldığımda Gülün Adı’nı okuyordum. Gülün adı ise akıcı bir kitap olmasına rağmen orta çağ avrupasını betimleyici cümlelere fazlasıyla yer vermiş olmasından ötürü kitabı okurken dikkatim çok çabuk dağılabiliyordu. Neyseki yıl bitmeden ikisini de bitirebildim. Her iki kitabın da okunması gereken kitaplardan olduğunu söylemeliyim. Ama tek oturuşta bitirilebilecek kitaplardan olmadığını da söylemeliyim. Keyifli okumalar...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.