Yazma işinden çok anlamam, iyi bir okuyucuyum sanırım. Ama bu esere bir iki çift laf etme mecburiyeti hissediyorum. Muazzam bir Sabahattin Ali kitabı. Psikolojik tahlili çok çok iyi. Biraz da hatta fazlasıyla da kendimi okuduğum için diyorum bunu sanırım. Neler diyeceğimi bilmiyorum. Yusuf'u okudukça aslında kendimi okuduğumu farkettim. Oblomovun ardından ilk kez kendimi ana karakter olarak gördüm. Yusuf'un o herşeyi yapabilecek ama hiçbir şey yapamayan hali. En en en kötüsü de benim de iliklerime kadar hissettiğim o çaresizlik hissi. Normalde çok ağır tepkiler vereceğim olaylar yaşanmasına rağmen artık hissizlesip hiçbir şey yapamamak. Doğruyu yanlışı görmeme rağmen elimden birşey gelmemesi bir çözüm yolu bulamamak. Yusuf'un yaşadıklarını yaşamadım belki ama hissettiklerini tamamen hissettim. Sanırım hissetmeye de devam ediyorum. Belki Yusuf gibi benimde o son anda birşeyleri vurup kırmam, yakıp yıkmam gerek. Ama bunu yapacak gücü kendimde görsemde o cesareti henüz bulundurmuyorum. Önce düşünüp sonra uygulayan bir insan olmanın verdiği birşey bu. Tüm ihtimaller tüm riskler insanın aklında beliverdi mi öylece kalıyor. Kitabın incelemesinden çok benim hissettiklerimi yazsamda Yusufta bu hisleri yaşamış. Umarım senin için de benim içinde sonrası güzel olur Yusuf
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.