Mersault, adamım benim.
Kendi olmasının cezasını ödeyen kahraman.
Toplum, insanlar neden tek tip yaşamaya evrilir?
Neden farklılar hep dışarı itilir?
Acaba duygusuz kadar, duygusuzlaștıranlarda suçlu değil midir, toplumlarda?
Neden bir insan her şeye nesnel yaklaşmaya başlar? Böyle doğmadığına göre insanlar henüz ölmemiş olanların rolü hiç yok mudur, sizce?
Ya da fertler başkaları kendisini mutsuz edemesin diye taştan bir duvar mı örüyor ruhunun etrafına?
Kalemine sağlık Albert Camus, ben kendimi çok buldum bu kitapta.
·
119 Gösterim
2 Yorum
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.