Bu hafta uzun zamandır okumak istediğim bu kitabı okuma şansını elde ettim. Çok yoğun çalıştığım ve kendime vakit ayıramadığım bir dönemden sonra bu kitap bende soğuk duş etkisi yarattı desem abartmış olmam sanırım. Kitaba başladığım benle kitabın yazarın notuyla biten sonundan sonraki ben aynıyım desem yalan olur.
Eserin başında neden bu kadar zamandır okumadım diye yakınıyordum. İlerledikçe iyi ki bu yaşımda bu tecrübemle bu duygu durum halimle okuyorum dedim. Yer yer gözlerim doldu, yer yer sinirlendim, yer yer de her insanın hayatlarının belli dönemlerinde kırılgan ve zaaflara açık olduklarını en sarsıcı özellikleriyle görüp rahatladım. Böyle zamanlar için kendimi hırpalamamayı kendime söz vermiştim; bu eserle pekiştirdim.
Eserde derinlemesine tartışılan ve her yönüyle irdelenen "yalnızlığın" kimseye has olmadığı ve dönem dönem bizi "ümitsizliğe" sürüklese de şu "an"ın elimizdeki tek değerli şey olduğunun olay örgüsü içindeki anlatımı beni çok etkiledi.
Kitap incelemek benim üzerime vazife gördüğüm ve başarılı olabileceğimi düşündüğüm bir kulvar değil açıkçası. Ama en azından bu eserin, beni ve önümde serili olan hayatı yaşadığım tecrübelerle birlikte nasıl değiştireceğini düşündükçe heyecanlandım; heyecanlandıkça yazmak istedim. Yazdıkça uzattım...
·
16 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
