Yıllardır bu anı bekliyormuşum gibi inceleme yazacağım :)
Spoiler içeren bir incelemeye başlıyorum:
Öncelikle kitabın ilk öyküsü "Beyaz Mantolu Adam" kitaptaki en favori 2. öykü benim için. Oğuz Atay'ın döneminin ne kadar üstünde bir yazar olduğunu çok iyi anlıyoruz. Bu öyküyü yazarken Halid Ziya'nın Ayni Tata öyküsünden etkilendiğini düşünüyorum. İnsanların acımasızlığı olanca çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor. Birileri görsün diye umutla beklediğim adam gözlerimizin önünde kaybolup gidiyor...
"Unutulan" ise bilinçaltını bir tavanarası metaforuyla anlatan bir öykü. Gerçek mi hayal mi olduğunu anlamamız güçleşiyor ve Atay yine unutulmak ile ölmeyi bir tutuyor. Tek derdi hatırlanmak ve görülmek olan bir yazarın serzenişi...
Gelelim kitaba da adını veren Korkuyu Beklerken'e. Bu benim için kitaptaki en favori öykü. Altını çizdiğim çok fazla cümle var. Özellikle pandemi döneminde tekrar okuyunca inanılmaz anlamlı oldu. Bu öyküde "Dışarı çıkmamakla tehdit edilen ve bu yüzden günlerce evine hapsolan" bir adamın hikayesini okuyoruz. Mizah yönü hayli gelişmiş olan Atay bu öyküde bu yönüyle zirve yapmıştır. Bir gün hepimiz evlerimizden çıkıp eski hayatımıza kavuşacağız umarım :)
"Bir Mektup" adlı öyküsünde samimiyet ve saygı arasında gidip gelen bir okurun mektubunu okuyoruz.
"Tahta At"ta ise Tuğrul'un bireysel duyguları gibi görünse de Atay'ın Türkiye kültür ve tarihi eserlerinin tahribine bir eleştiri söz konusu.
"Babama Mektup" ise öyküden ziyade Oğuz Atay'ın bir iç dökme mektubu. Bir hayli hüzün barındırıyor...
Son öykü "Demiryolu Hikayecileri- Bir Rüya" ise savaş yıllarında geçimini hikaye yazıp satmakla sağlayan 3 kişiyi anlatıyor. Burada hikaye yazmanın fizyolojik ihtiyaçları gidermenin yanında sanat olduğu vurgusu yapılmıştır. Keşke Oğuz Atay'ı da romancı kimliğinin yanında hikayeci kimliği ile de tanısak...
Ben buradayım Oğuzcuğum, seni okuyor dahası anlıyorum. Huzurla uyu
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.