Kitapta beni en içten yaralayan cümle sanırım “Afganistan'da çocuk çok ama çocukluk yok.”
Dünyada öyle değil mi?
Insan çok ama “insanlık” yok.
Gerçekten kaderinde savaş olan ülkelerde çocukların, çocuklukları savaşla ellerinden alınmıştır. Emir ve Hasanı düşündüm. Anne ve babaların günahını çocuklar çeker.
Farklı anne, aynı babadan olan iki kardeş, iki farklı karakter, iki farklı yaşam. Bir kardeşin yaşamı: Savaştan kaçarak yeni bir ülkede yeni bir yaşam. Diğer kardeş ise, savaşın tam içinde yaşayıp hala vatanını korumaya çalışırken ki yaşamı.
Er yada geç hayat sana kaçtığın yüzleşmekten korktuğun herşeyi, farklı bir zamanda, farklı bir şekilde yine karşına çıkarıyor. Türlü bahanelerle kaçtığın şeylere günü gelince, bilerek, isteyerek kendin koşuyorsun. Sanirim Emirin yaptığı tam olarak buydu.
"Yeniden iyi biri olmak mümkün" ne kadar geç olursa olsun iyi biri olmak için geç kalınmamıştır.
Geriye dönüp baktığımızda geçmişte yapılan hataların bile kefareti zamanı gelince ödenecektir.
Yazarın İlk kitabı ama benim okuduğum ikinci kitabı. Emir ve Hasanın yaşamını, savaşı ve savaş mağdurlarını iliklerinize kadar hissetteceğiniz bir roman.
Keyifli okumalar......
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.