Kuşlar da gitti,” dedi Mahmut.
Sonra hiç konuşmadık. Kuşlar da gitti, kuşlarla birlikte de... Ne olacak, kuşlar da gitti.
Azgın suratlı, bereli adamlar, gözleri velfecr okuyan, camiden Allahla yaman bir dövüşten çıkmışçasına, yüzlerinin olanca nurunu orada, içerde bırakmış çıkan insanlar, mümin mi bunlar, bu öfkeden bastıkları yeri çatlatanlar, bunlar mı mümin? Kuşlar da başlarını alıp gittiler, çoktaan...
Şu Taksim alanında biribirlerini ezenler, o kadar insanın içinde hak tu diye ortalığa tükürük savuranlar, sümkürenler, sümüklerini ağaç gövdelerine sürenler, hasta yüzlüler, vıcık vıcık boyalılar, suratlarından düşen bin parça olanlar, düşman gözlüler, gülmeyenler/ biribirlerine düşmanlar gibi, biribirlerini yiyççeklermiş gibi, biribirlerinin gözlerini oyacak, kuyusunu kazacaklarmış gibi bakanları korkanlar, utananlar, bunlar mı, korkanlar, ben ben ben diyenler, bunlar mı? Kuşlar da gitti... Giden kuşlarla..
Kitapta ilginç bir tılsım var. İnsan hüzünleniyor okurken bazen yahu bunları hemen her gün düşünüyorum dediğiniz kesitler çıkıyor karşınıza. Okuduğunuzda size çok şey katacak bir kitap olduğunu düşünüyorum. Herkese keyifli okumalar...
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.