Elif Batuman’ın Amerika’da “2010’un En İyi Kitapları” listesinde yer alan ilk kitabı Ecinniler, kulübümüz, Sabit Kalem tarafından seçilince, alıp okudum. İtiraf ediyorum, kulüp seçmeseydi özellikle alıp okur muydum, emin değilim. İyi ki seçilmiş de okumuşum diyorum, hakikaten çok farklı ilerleyen, donanımlı bir kurgu-dışı edebiyat eleştirisi bu.
Ecinniler, bilindiği üzere, Dostoyevski’nin meşhur eserinin adı. Batuman da dile getiriyor zaten meseleyi. Girişi okumaya başlar başlamaz, öncelikle önsöz okuyorum sandım, sayfaları çevirdikçe, kitaba giriş yaptığımızı, yazarın üslubunun ayırdına ancak varabildim. Batuman, Rus klasiklerinin izleklerini kağıda dökerken, kendi deneyimlerini ve yazar ya da akademisyen olma arasında kaldığı ikilemin zorluğunu da yazmış. Okurlar adına okuması eğlenceli, yazar içinse meşakkatli zamanlar...
Büyülü Dağ’la açılan serüven, Semerkand’da geçirilen yazlara, Tolstoy’un şüpheli ölümüne, oradan da Buz Sarayı’na ve Dostoyevski’nin meşhur romanı Ecinniler’le noktalanıyor. Kitap, (Ecinniler dışında) kesinlikle klasiklerin fan alıcı kısımlarını içeren spoiler bilgileri içermiyor. Daha çok onları anlamak, huzura kavuşturmak üzerine yazılmış. Puşkin’in Yevgeny Onegin’in bıraktığı yerden (Rus klasiğini grupla okumuştuk) Tolstoy’un Anna Karenina’yla devam ettirdiğini, Dostoyevski’nin Ecinniler karakterlerinin Rene Gerard’ın “mimetik arzu” (tüm arzular başkasından öğrenilir ya da taklit edilir) kavramıyla açıklamaya çalışır.
Dostoyevski, Puşkin, Tolstoy, Çehov, Ahmatova, Gogol, Babel, Ali Şir Nevai ve daha pek çok şey üzerine yazılmış, eğlendirici ve öğretici bir eser. Kaçırmamınızı tavsiye ederim.
··
551 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.