Raymond Carver'ın okuduğum ikinci hikâye kitabı, birinci kitabının ruh hâlini sürdüren, yekta kopan'ın birdman filmi ile carver hikâyeleri arasındaki benzerlikler üzerine yazdığı eleştirisinde çok güzel ifade ettiği gibi, " sade ama karmaşık" ilişkiler, hayatlar, varoluşları önümüze koyan hikâyelerle dolu... Neredeyse hiç birşeyin olmadığı ve diyalogların ağırlığının hissedildiği bu öykülerde yine de kağıda dökülmemiş bir çok şeyin olduğunu hissettiğimiz ya da olmak üzere olduğunu son satırlarda gördüğümüz anlara tanık oluyoruz, bazı hikâyelerde gergin, irkiltici, rahatsız edici imalarla dolu sonlara ulaşıyoruz, bazılarında ise her şey baştaki kadar gereksiz, anlamsız, birşey olmadan akıp gidiyor. Normalde hikâyelerden birşeyler beklediğimiz kesin: en azından başı sonu olan, birşeylerin olduğu, bittiği, başladığı ya da sonuçlandığı olaylara, bunları yaşayan karakterlere odaklanarak bu hayatları, olayları yaşayan bu karakterleri gözlemleriz; Carver ise olay olsa dahi olaylara odaklanmadığını, ama bilinç akışı gibi, meselâ Faruk Duman'daki gibi semboller, dil gibi anlam araçları yaratma derdinde olmadığını belli ediyor; Carver bu insanların ruhsal çıkmazlarına olayların başına ya da sonuna odaklanmaksızın bir göz açıp kapayıncaya dek bizi tanık ediyor o kadar: hayat böyle. Bu insanlara denk geliyor, onlara bakıyor, onları görüyor, sonra geçip gidiyoruz, bu insanlar çevremizdeki insanlar gibiler; yazar gerçeği, gerçekliği eğip bükmeden, onu anlatım tarzıyla değiştirmeden, yekta kopan'ın söylediği gibi yazış ve ifade ediş anlamında sade ama imaları açısından karmaşık ruh halleri varoluş biçimleri olarak kağıda döküyor...
Güzeldi kitap; ama ben, bir kez daha, Çehov'a dönüyorum :)
··
303 Gösterim
29 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Cem
Gönderi Sahibi
ciddi mi yahu:) hayat hikâyesini okumam lâzm çehov'a 25 sene kadar direndim aslında, bir arkadaşım çok düşkündü ona hatta ilk çehov kitaplarını ona almıştım...amabu yaşta tanımak daha iyi oldu
Cem
Gönderi Sahibi
teşekkür ederim göktür atahan arkadaşım, evet yekta kopan diyorsa, ciddiye almak gerek bence de. carver aslında robert altman'ın bir veya birkaç filminin senaryosunu da yazmış olabilir, eğer doğru hatırlıyorsam...acaba short cuts mıydı
Cem
Gönderi Sahibi
açıkçası beğendim dedim fil'i ama, çehov'u tanıdıktan sonra carver pek devam edebileceğim bir yazar değil,diğer kitaplarını da okuyabilirim, bir ihtimal, ama okumayabilirim de...çehov'la, sait faik'le karşılaştırsam seçemem onu, güzel hikâyeleri vardı, ama seç deseler onu seçemem.fil'i beğenmemin bir sebebi, çehov'u okumamış olmammış meğerse:)
Cem
Gönderi Sahibi
sefiller'i okuyacağım sevgili hakan hocam, araya Çehov serpiştiririm muhakkak :) bilmiyorum ki bana ne oldu, hangi yazara böyle sevgi hissettimdi diye düşünüyorum önceden...sefiller hem gözümü korkutuyor, hem de heyecan veriyor öte yandan:)
Cem
Gönderi Sahibi
İlk okuduğum kitabı Fil'di, ona da inceleme yazmıştım, beğenmiştim ayrıca, ama aklım Çehov'da, elimden geldiğince kitaplarını okuyayım ki sefiller'e başlamam lâzım:)) sözleriniz de her zamanki iyilik ve inceliginizden, ama siz zaten hep böylesiniz:) bu arada diğer carver kitapları da bekliyor odamda...nasipse, zamanla:)
Reklam