kitabın başında hükümdarları olağan üstü, istediği her şeyi yapabilecek güçte algılamamıza karşın kitabın sonuna geldiğinde aslında onlarında güçlerinin ne kadar kısıtlı olduğunu ve aslında onlarında bizim gibi aciz olduğunu anlıyoruz. Bu çocukken babamızın ve annemizin her şeyi bildiğini ve her şeyi yapabileceğini sanıp çocukluğun sonuna geldiğimizde aslında onlarında pek bişey bilmediğimizi anlamamıza benziyor. Her ne kadar kitabın sonunda insanların bi anda evrimleşip ne idiğü belirsiz varlıklar hale gelmesi biraz canımı sıksa da kitap insanların mükemmel ve kutsal olmadığını hele de evrimin son aşaması hiç olmadığını, evrende yerimizin ve etkimizin, onu anlamadaki kapasitemizin çok çok küçük olduğu gerçeğini okuyucuya kafasına balyoz indirir gibi farkettiriyor. Kitap en başlarda ütöpya gibi ilerlese de bence ne ütöpya ne de distopya tam anlamıyla insanların acizliğinin manifestosu.
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.