Bir derin hüzne düştüm hikaye bittiğinde. Kendinizi Mürşit efendinin yerine koymadan edemiyorsunuz. Ne desem ne yazsam spoiler tadında olacak. Toplum yapısını derinlemesine inceleyen bu eser size yaşattığı duygular açisindan daha onemli. Ruhunuzu kaplayan öfke selinde yüzerken bir anda acıma duygusunun sakin saf kıyılarında yürüyorsunuz. Biçare üzülüyorsunuz. Neden insanlar bu kadar acımasız ve hep vicdansız.
Belki de insanlar algıladığımız gibi degil de bize gösterdiği ya da gösterildiği kadardır. Biz sıradan insanlar ilişkilerimizde ki tutumumuzu kendi tecrübelerimizden ziyade toplumun ortak düşüncelerini ortak eğilimlerini baz alarak yönlendiriyoruz.
Hayir siz yapmiyor musunuz? Buyrun Reşat Nuri ye gösterin farkınızı.
Ne okunası bir hikaye. Saygilarımla