İlk defa bir kitabı okurken bu kadar yazarın düşündükleriyle düşündüğümü, pişmanlıklarıyla pişman olduğumu, hüzünlendikleri yerlerle hüzünlendiğimi hissettim. Bunun sebebi Tezer Özlü gibi düşünmem mi? Asla değil. Bunun sebebi Tezer Özlü'nün hissettiklerini bana hissettirebilmesi. Sanki yanıbaşımdaymış gibi yaşadım. Ölümü de, yaşamı da... Tezer Özlü kesinlikle bir edebiyat ustası. Kelimeler öyle yerli yerinde öyle his dolu cümleler vardı ki gerçekten çok iyi bir eser okuduğumuzu düşündüm okurken. Kitaptaki depresif hava ilk başta beni sıksa da sonrasında gerçekten içine aldı ve en sonunda hayran kaldım. Ve bilmediğim Tezer Özlü'yü bu kadar etkileyen ve kitap boyunca hep eşlik eden Pavese gibi önemli bir yazarı da tanımışım oldum. Kitap bana farklı bir bakış açısı ve farklı bir edebi doyum kazandırdı. Birkaç yıl sonra farklı bir benle tekrar okumak istediğim kitaplardan biridir artık.
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.