Kitap sanki bir kalbi anlatıyor, dönüp bize “bir kalbiniz vardı, onu hatırlayın” diyor.. Her satırında kalbimi yokluyorum, merhameti öğreniyorum; adım adım.. Sonuna geldiğimde kalbin hünerlerine şahit oluyorum, merhamet ne imiş, ne edermiş insanı idrak ediyorum. Bu en güzel idraklerden biri imiş farkediyorum.. İnsana ne gerekli imiş, insanı insan eden ne imiş; merhamet imiş.. Bir kalbin olduğunu en derinlerinden hissetmek, dünyaya o kalple bakmak imiş.. Bir kalp yolcuğu gibiydi.. İnsanı tanımak, merhameti anlamak için hiç bitmesi istenilmez bir yolculuk olarak kaldı içimde.. Bu yolculuğa çıkmak isteyene, ‘acele etmesi gerektiği’ gibi küçük bir tavsiyeyi kalbime borç bilirim..
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.