Âdem'in Havva'yı ilk kez görüşü sanki bizim geçmişte yaşadığımız bir tesadüf gibi. Insanı içine çeken bir kitap. Altı çizili cümlelerin çokluğu, kitabı tekrar okutacak seviyede.
Kitabı okuyunca anlıyor ki insan, esasen şeytan günahların sebebi değil yalnızca bir bahanesi.
Öyle bir unutmusluk var ki kitapta, kıyamete değin hatırlanacak. Ah Âdem, unutmuşluğunu unutamıyoruz...