6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hüzün, geceyi ya da gündüzü sevmiyor.
İnsanlar yapılacak hiç bir şey kalmadığı vakit hüzünlenir ve o vakit geceye kalıyordur belki.
Hüzün geceyi ya da gündüzü sevmiyor
Gece... karanlığa verdiğimiz, aslında ışığın olmamayışına yüklediğimiz anlam. Aydınlıkken etrafın doludur. Kafan doludur, herkes uyanıktır. Işıkla birlikte herkes kabuğuna çekilir, kendinle ve düşüncelerinle baş başa kalırsın. İşte hüzün de insanın başbaşa kaldığı düşüncelerin anlam bulmuş halidir. Yanlızlık insan tabiatına aykırıdır. Bu yüzden de aslında hüzünün çökmesi ışığın olmamayışı değil de, insanın kendi kabuğunda düşünceleri ile baş başa kalmasıdır...
içimizdeki neyle nasıl dolduracağımızı bilmediğimiz boşluktandır. aslında bu boşluk her daim vardır ama geceleri her şey el etek çekince daha bir kendini belli etmekte ve ruhumuzu kendine doğru çekmektedir