“Benim hastalığım, yirmi yıl içinde bütün kasabada tek bir akıllı adam bulabilmemdir. Ama o da bir deli!”
"Tımarhane ziyaret etmeyi seven de pek bulunmuyor." Hiç düşündünüz mü akıl sağlığını kaybetmek nasıldır diye? Ya da insanlar akıl sağlıklarını kaybettiklerini nasıl anlıyor? Altıncı Koğuş'u okuduktan sonra bunu düşünmeye başladım. Yaşadığımız dünya toplumu tekdüzeliğe, bencilliğe ve duyarsızlığa o kadar alıştırmış ki tam tersini yapan bir insan hasta veya anormal olarak adlandırılıyor. Binlerce insanın içinde bir kişi farklı olsa, belki sadece o kişi doğru olsa bile, maalesef ona 'hasta' deniyor. Kitap bize şu soruyu soruyor : akıl hastası olanlar aslında kim? Bir akıl hastanesi doktoru olan Andrey Yefimiç ve hastası İvan Dmitriç arasındaki çatışmaya tanık oluyorsunuz kitap boyunca. Eğer denk gelirsem oyununa gitmeyi gerçekten çok istiyorum. Anton Çehov da küçüklüğünden itibaren ayrı bir tutkuyla yaklaşmış tiyatrolara zaten. Eserlerinin tiyatroya bu kadar uyumlu olması da bundan kaynaklanıyor sanırım. Siz Çehov'un hangi eserlerini okudunuz?
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.