Bir tarihi aşk kitabında okumaktan hiç hoşlanmadığım özellikleri olan karakterler vardır. Bu kitaptaki iki başkarakter de bu hoşlanmadığım özellikleri kendinde toplamıştı. Kadın karakterimiz Aila, sevdiği adam tarafından şahsına yapılan her hakareti ve aşağılamayı sineye çeken (ara ara dik duruş sergileyecek gibi oldu ama bu hâlleri çok kısa sürdü) ve buna sebep olarak aşkı gösteren sinik biriydi. Erkek karakterimiz MacLaren ise zamanında ihanete uğradı diye tüm kadınlardan nefret etmeye başlayan ve bu sebeple sevdiği kadını bile aşağılamaktan geri durmayan, itici ve klişe biriydi. Hatta MacLaren bu aşağılama işinde o kadar ileri gitmişti ki Aila ile aralarında aşağı yukarı şöyle diyaloglar dönüyordu:
MacLaren: Bana karşı her zaman dürüst olacaksın.
Aila: Tamam ama zaten sana hiçbir zaman yalan söylemedim ki.
MacLaren: Yalancı, düzenbaz!
Aila: Ama ben ne dedim şimdi?
MacLaren: Sende diğer kadınlar gibisin, için çürümüş.
(Başka bir sahne.)
Maclaren: Sabahın köründe ormanda ne yapıyordun?
Aila: Ata biniyordum. Ama babamın haberi yok bundan.
MacLaren: Sinsi, yılan. Sen de diğer kadınlar gibisin!
Aila: Ata bindiğim için mi?
MacLaren: Neyse ne! Yalancısın işte, o kadar!
MacLaren'in, Aila dürüst davrandığında bile bu tip tepkiler vermesi ise işin üzücü yanıydı. Yani Aila'ya inanmayıp gidip dediklerini araştırıyor, doğru söylediğini öğreniyor ama yine de aşağılayıcı tavırlarından vazgeçmiyordu. Niye? Geçmişinde ihanete uğradı diye. (Bu arada, kitabın başlarında MacLaren'e ihanet eden kişi eski nişanlısıyken ilerleyen sayfalarda bu kişi eski karısı oldu, daha da ilerleyen sayfalarda yine eski nişanlı diye bahsedildi bu kadından. Bu durum yazarın unutkanlığından mı yoksa çeviriden mi kaynaklandı anlayamasam da her hâlükârda bu kadar belirgin hatalar yapılmasından hoşlanmadım.)
Karakterlere dair bir diğer sıkıntı da tutarsız olmalarıydı. Mesela Aila gizli gizli ata binmekten hoşlanan özgür ruhlu biriyken ve uzun zamandır var olan bazı hisleri de varken aynı zamanda manastıra kendini kapatacak kadar da sakin ve uysal biri gibi yazılmıştı, ki bu pek mantıklı değildi. MacLaren'in de tutarsız davranışları vardı. Bir sayfada Aila'ya söylemediğini bırakmayıp diğer sayfada kıza yumuşacık davranıyordu.
Ay bir de bu ikilinin inanılmaz bir iletişim sorunu vardı. Kitabın başında iki cümle geçti aralarında. Sonra neredeyse 100. sayfaya kadar hiç karşılaşmadılar ama birbirleri hakkında düşünmedikleri kalmadı. Aila odasında oturuyor, MacLaren bunu hakeret olarak algılıyor. MacLaren kendi kendine triplenip gece Aila'nın yanına gitmiyor, Aila "bu beni zindanlara da atar" deyip saçma kararlar alıyor. Aila dümdüz duruyor, MacLaren "sen bana ihanet ettin" diyor falan. Yani hiç konuşmadan bunları düşünmeleri, bu seviyede bir iletişimsizlik içinde olmaları hayret vericiydi.
Gerçi sadece Aila ile MacLaren'ın değil, Aila'nın annesi ile babasının arasında da benzer bir iletişim sorunu vardı. Spoiler vermek istemiyorum o yüzden biraz üstü kapalı anlatacağım: Aila'nın annesi seneler önce bir karar alıyor. Kocası da karısını seviyor güya ama karısının neden böyle bir karar aldığını hiç araştırmıyor. Kendi kendine bir düşünüp, karım kesin bu yüzden yapmıştır bunu deyip konuyu kapatıyor. Cidden mi ya? Karısını çok seven bir adamın bu garip karara tavrı bu mu olur gerçekten? Saçmalık.
Kitabın konusu da hiç ilgi çekici değildi. Merak ederek okumadım yaşanan olayları. Ortalığı biraz hareketlendirme ihtimali olan ve sürekli bahsi geçen bir savaş sahnesi vardı ama onun da sonuçlanma şekli çok anlamsızdı.
Kitapta yaşanan aşklar da çok duygusuzdu. Aila ile MacLaren'in aşkı hiç aşk gibi hissettirmiyordu zaten. Fakat MacLaren'in en yakın arkadaşının aşkı ve Aila'nın anne ile babasının aşkı da çok başarısız işlenmişti.
Toparlamam gerekirse bu türde; tutarlı ve güçlü karakterleri, hissedilebilir aşkları ve heyecanlı olayları yahut savaş sahnelerini okumayı seven biri olarak bu kitap benim için çıtanın çok altında kaldı.
·
186 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.