·410 syf.··Beğendi
···Okunma: 23 Aralık 2020 12:29 İnsan həyatı boyu xoşbəxt yaşamaq istəyir, daim gənc, sağlam bədəndə. İstədiyi vaxt tətilə getmək, xarici ölkələri səyahət etmək, daimi və yüksəkmaaşlı bir iş və s. Bax bunların hamısını reallaşdıracaq bir toplum qurub Yeni Cəsur Dünyadakılar. Hətta başınız bir dərdə düşsə, elə anındaca ondan qurtula bilərsiniz. Soma vasitəsilə, daha təhlükəsiz bir uyuşturucu maddə.
Amma bu dünyada gerçəklər gizlənilir, çünki gerçək acı verir. Hər hansı inanc sisteminə ehtiyac yoxdu bu dünyada, çünki insanlar daim xoşbəxtdi və hər hansı dərdləri olmadığı üçün sığınacaq bir Tanrıya ehtiyac duymurlar. Əslində burda bir ironiya var? Doğrudanmı biz yalnız çətin vəziyyətə düşəndə Tanrını xatırlayırıq? Əgər daim hər şey qaydasında olsa, maddi vəziyyətimiz və s., yenə ona sığınarıq mı? Yoxsa bu ehtiyac yalnız aşağı təbəqə, kasıb əhali üçünmü var?
Aldous Huxley kitabı 2ci dünya müharibəsindən əvvəl yazıb. Amma xəyalları, düşüncələri 100 illərlə sonraya aiddir. Kitabı oxuyanda, bu modern dünyanı təsəvvür edəndə yazarın təxəyyülünə heyran olmamaq olmur.
Kitabın bir xüsusiyyəti də baş personajın olmamasıdı. Bernard, Holmheltz, John, Lenina heç birinə fokuslanmır yazıçı. Hər birinin başqa dünyası var.