Kitabı 6 günde ağlaya ağlaya okuyarak bitirdim. Elim hiçbir kitabın sayfalarını çizmeye gitmezdi. Çizdim. Elimden gelse tüm satırlarının altını çizmek isterdim.
Kitap bitti ve ben bir daha başka bir kitabı aynı hayranlıkla okur muyum? Bilemiyorum.
Bu kitap benim aklımı okuyor, bu kitap benim aklımı okuyor dedim döne döne. Bir satırı okurken aklımdan geçenleri iki, üç satır sonra Oğuz Atay’ın yazdığını gördüm defalarca.
Varoluşsal sancının bu kadar kusursuz işlendiği tek kitap daha okuduğumu sanmıyorum. Sayfa sayısından ürktüğüm için de kitabı bugüne kadar okumadığım için kendime bir hayli kızgınım.
Güzel olduğunu elbette duymuştum ama mükemmel bir eser olduğunu söylemedikleri için de bir hayli kızgınım. Kitap bittikten sonra büyük bir boşluğa düştüm.
Bu kitap nasıl yorumlanır ki? Dedim kendi kendime bir şeyler yazmasam mı? Dedim.
Daha sonra bu kitap için sadece hissettiklerimi yazmaya karar verdim. Sanırım bunu da yansıtabilecek seviyede değilim şu an.
Tutunamayanlar birçok ödül almış, çokça alkışlanmış fakat yine de tam anlamıyla hakkettiği değeri görememiş diye düşünüyorum.
Yıldız Ecevit’in Ben Buradayım adlı Oğuz Atay biyografisinin ardından, romanın birçok otobiyografik öğe taşıdığı anlaşılmış. Bu romanı okurken benim kuruduğum teorilerimden biriydi maalesef ve buna biraz üzüldüm sanırım.
Kitapla ilgili söyleyebileceğim şeyler bir dünya ama özetleyecek olursak sanırım;
“Dünya hassas kalpler için cehennemdir.” Der ve kenara çekilirim.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.