Dikkat!. Spoiller içerebilir!
Biri bana en sevdiğim yazarın ismini sorduğunda aklıma ilk gelen iki isimden biridir Stefan ZWEIG! Nefis bir kitabının daha sonuna geldim...
••••√
Şimdi sizleri birkaç alıntıyla baş başa bırakıyorum:
“Söz konusu başkalarının derdi olunca nasıl da hep daha zeki ve daha nesnel oluruz.”
“Ruhu çoktan ölmüştü, geriye öldürülecek yalnızca bedeni kalmıştı.”
“Sizden benimle konuşmanızı rica ediyorum, çünkü kendi suskunluğumda boğulmak üzereyim.”
“Hiçbir şeyin benim için gerçekleşmediğini, ama yine de her şeyin bana ait olduğunu hissediyordum.”
“Ölüm saatini beklemek, ölümden de beterdi.”
"Biliyor musun? Kendinden çok kimseyi özlemiyorsun aslında. Huzurla uykuya daldığın o geceleri, uyandığın o masum sabahları özlüyorsun. En büyük yarayı, diz kapağındaki o yara sandığın çocukluk zamanlarını özlüyorsun. Hani derler ya seni öldürmeyen acı güçlendirir, öyle bir şey oluyor işte. Zamanla geçmiyor aslında hiçbir şey, sen zamanla sabretmeyi, zamanla dayanmayı öğreniyorsun, dua da ediyorsun sonra."
"Belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla."
- Stefan Zweig
··
81 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Elif
Gönderi Sahibi
"Benim hissettiklerimi yaşayan biri nasıl oluyor da yaşamaya devam edebiliyor, onun soluğu, uğruna mücadele ettiğim, ruhumun bütün gücüyle elimde tutmak istediğim o ilk insan nasıl da elimden uçup gitti... nereye bilmem ama gitgide hızlanarak gitti, bense o hasta zihnimde bu insanı, bu tek kişiyi alıkoyabilmek için hiçbir şey bulamadım..."