Şimdiye kadar okuduğum en sevdiğim klasik. O kadar sevdim ki aslında hangi kelimelerle ifade edeyim bilemiyorum. Ah Oblomov, öyle bir karakter ki karşımızdaki; bedenen o kadar tembel ki resmen kitabın içine girip bir silkeleyip kendine getiresi geliyor insanın ama zihnen de her şeyin farkında aslında. Belki de her şeyin bu kadar fazla farkında olmak onu harekete geçmekten alıkoyan...
İnsanı çok hüzünlendiren bir karakter aslında Oblomov benim ağırlıklı olarak hissettiğim duygu bu oldu; hüzünle karışık bir sempati. Kesinlikle en sevdiğim kitap karakterlerinden biri oldu.
Anlatım ise çok sade ve akıcı. Hatta kitapta Oblomov ile hizmetçisi Zaharın diyalogları resmen kahkaha attırdı bana. Uzun lafın kısası mutlaka okunmalı, tavsiye edilmeli. Hatta kütüphanemizde bulunmalı ara ara hatırını sormalıyız bence bu kitabın...
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.