romanda geçen karakterlere dair ayrıntılı bilgilerin verilmesi yan karakter bile olsa her zaman hoşuma gidiyor. okuduğum şeyi kitap olmaktan çıkarıp daha gerçekçi ve daha hayal edilebilir bi kıvama sokuyor bence herkesten bahsedilmesi. romanın ana karakteri emmayı anlamak biraz zordu, dilinin ağırlığından vesaire değil çok garip bi kişiliği olduğu için. arada ona kızdım arada da yaşadığı hayatın bunları getirdiğini düşündüm üstüne bir de tercih ettiği yaşam şeklini okurken kızgınlık falan kalmadı çünkü çok hüzünlüydü. okuduğum yorumlarda herkes betimlemelerin yoğunluğundan ve can sıktığından bahsetmiş. bence o kadar boğan bi betimleme yoktu. karakterleri o kadar benimsetti ki flaubert sonunda herkesi masum görmeye başladım. ilk gerçekçi roman olması da burdan kaynaklanıyordur belki de. insanı gerçekten insan gibi anlatmış, hatalar yapan, üzülen, bazen sadece kendini düşünen, pişmanlık duyan karakterler yaratmış. mükemmel karakterler değil.
·
8 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
