Umudun sayfalara dökülmüş hali
Felaketlerin, kötülüklerin, doğal afetlerin, ölümün olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Peki bunca zorluğa rağmen nasıl her yeni güne uyandığımızda kalkabiliyoruz yataklarımızdan? Okula gidiyoruz, işe gidiyoruz.. bunun cevabı umut benim zannımca. Hep bir umudumuz var, inancımız var güzel günler göreceğimize, iyileşeceğine dünyanın.
İşte umudun sayfalara dökülmüş hali Günler Aylar Yıllar. Köyde bir kuraklık bastırıyor ardından gelen açlık nedeniyle halk köyü terk ediyor ancak yaşlı bir adam bu yolculuğa çıkmak istemiyor ve umudu yeşertmek için kalıyor köyde. Ah böyle söyleyince çok basit geliyor değil mi? Bu hikayeyi bir sürü sıfatla nitelendirebilirim ama basit asla kullanabileceğim bir sıfat olamaz. Bu yaşlı adamın tomurcuk veren bir mısır fidesini koruma çabasını okuyoruz kitap boyunca. Peki korumak istediği yalnızca bir fide mi? Hayır. Umudu koruyor, var olabilmeyi koruyor, hayatı koruyor.
Yaşlı adamla beraber açlıktan kıvrandım. Fideyi korumak için yanına yattığında ben de oraya kıvrıldım. Su taşıdım onunla beraber, yapmaya çalıştığı korunağa yardım ettim. Bekledim bende sabırla filizlenmesini, evet hala bir umut var demeyi. Korktum fide zarar görecek diye. Midem bulandı adamın yemek zorunda olduklarını okurken. Bir çok duyguyu bana aynı anda hissettiren, iliklerime işleyen bir hikayeydi. Samimi, gerçek, bazen sıcak, bazen soğuk, karanlık ve bir o kadar da aydınlıktı. Okuması, sindirmesi zordu.
Söylemeden geçmek istemediğim bir mevzu var ki o da kör köpek ile yaşlı adamın ilişkisi. Tozpembe bir sevgi ilişkisi değil bence tamamen gerçek bir ilişkiydi. Genelde okuduğumuz mübalağa dolu, ütopiklikten uzaktı, samimiydi ve bu yüzden çok sevdim, etkilendim.
Günler Aylar Yıllar okunmayı hakeden bir kitap. Kıyıda köşede bırakmayın lütfen, görüp de geçmeyin.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.