Uyanan bir zihin. Bu cümle sizin için ne ifade ediyor bilemem ama Eylemsiz için ne anlattığını anlatabilirim.
Bir sabah uyanıp kilerinizde ölü bir fareye dokunuyorsunuz. Aynaya bakıyorsunuz. Ne gördükleriniz hoşunuza gidiyor ne de dokunduğunuz. Aynadaki ben değilim düşüncesi insanı ne kadar derinden yaralar,bir tahmininiz var mı? Umarım yoktur.
Eylemsiz olduğunu düşünen ve bunu 16 sene sonra fark eden biri. İşini tam olarak 16 sene sonra bırakmayı düşünüyor. Sevmediği bir adamla aynı yatakta artık uyanmak istemiyor. Her sabah onun açtığı haber radyosuyla işe gitmek istemiyor. Değişmek istiyor,hayatını değiştirmek. Çünkü uyandı. Aynada gördüğü kadını tanıyamadıktan sonra yaşadığı varoluşsal sancı. O kadar yakından tanıyorum ki.
Değişmek isteyip aynı zamanda yeni bir düzenden korkmanın sıkıntısı,özgüvenle dolup taşıp ama cesaret ederken iki kere düşünmenin sıkıntısı.
Bir ruhsal savaş okuyoruz,canımızı çok yakanından. Vazgeçecek,zihninin tekrar uykuya dalmasına,eylemsiz olmaya devam edecek bunlara izin verecek diye korka korka okuyoruz. Ama kararımı veriyor ve: “Ya, ''Neden yaşıyorum?'' diye sorduğunda bir cevap verebilecekti ya da yaşamayı bırakacaktı.”
Değişmesinden,vakti önemsiz uyanmasından,kararlarının arkasında durmasından-ne kadar zorlandığı önemsiz- bunlardan tutun da ağlamasına kadar gurur duyduğum bir karakter oldu.
Baştan sona bir ders Eylemsiz kitabı. Sonunda da kendinize “Ben eylemsiz olmayacağım.” sözü verdiren türden anlatımı güçlü,karakteri içinizden-o kadar içinizden ki saçlarını okşamak istiyorsunuz,geçecek deme ihtiyacı hissediyorsunuz-harika akıcı bir kitap.
Eylemsiz’i tanıyıp,eylemsiz olmamaya var mısınız?
Tüm hayatı boyunca upuzun bir geceyi yaşamıştı ve bu sabah ilk defa o günün sabahına uyandı.
Alışılmış hayatlarımız, alışılmış sözlerimiz, alışılmış kavgalarımız, diyaloglarımız, kahkahalarımız... Hiçbiri değişmedi, dün nasılsalar bugün de öylelerdi ancak ben değiştim.
• @dkyayinlari
• @nltrkmen
• @eylemsizkitap
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.