72 sayfadan oluşan inanılmaz kısa bir Yaşar Kemal romanı. Ama büyük puntolarla yazılan yazıları, kitabın başladığı sayfa ve aradaki boşluklar sayılırsa en fazla 40 sayfalık hikaye kitabı tadında okunacak bir kitap.
Yaşar Kemal bu kitap için 'Bu romanda korkuyu anlatmak istedim.' demiştir.
Posta müdürü Remzi Bey, karısı Melek hanım, Alamancı Zeliha, büyük derdini Ankara'ya ulaştırmak isteyen Yanıkoğlu ve içine girilemeyen bir kasaba.
Kimse kasabaya neden girilemediği konusunda net bir şey söyleyemiyor. Koca bir belirsizliğin oluşturduğu gerginlik capcanlı anlatılmış. Zaten Yaşar Kemal'in kaleminden çıkan her şey yaşıyor gibi, hemen yanı başınızda duruyor gibi hissettirir insana ve bu kitapta da aynı şey oluyor. Melek Hanım ve Remzi Bey'in yanında buluveriyorsunuz kendinizi, tren istasyonunda, o kanepede oturup çay içerken, ceviz ağacının altında oturup beklerken sizde onlarla birlikte aynı belirsizliği yaşıyorsunuz. O bilinmezlik, belirsizlik sizi de korkutuyor.
Kitabın merak ettiğim sorulara bir cevap vermemesi biraz üzücü ama genel itibariyle kısa sürede okunabilecek kaliteli ve etkileyici bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.