- Hayallerimiz hayatı biraz daha çekilir hale getiriyor. Hayal kurmak, bu dünyanın gerçekliğinden alıp götürüyor bizleri. Hepimiz hayallerimizin gerçekleşeceğine dair umutlanıyoruz. Nietzsche “umut en büyük kötülüktür, işkenceyi uzatır.” Hayallerimiz gerçekleşmediğinde düştüğümüz karamsarlığı, hayatın acımasızlığını, yıkılmışlık hissini bir düşünsenize.
- Kitabın sonunda George karakterinin hissettiği tam olarak bu bence. Artık hayat onu ele geçirmiştir ve oradan oraya savuracaktır. Lennie ise hayallerinin gerçekleşeceği uçsuz bucaksız bir sonsuzluğa gömülür.
- Lennie saf, yarım akıllı, cüsseli bir karakterdir. Hayattan çok beklentisi yoktur. George yanında olsun, bakabileceği tavşanları olsun yeter ona. George ise ufak tefek bir adamdır. Hayattan beklentileri vardır. Bir arazisi olsun ister. Burada iki zıt karakterin birbirlerini koruyup kolladığını görürüz. Dostluk ilişkilerine yakından bakarız. George bu kadar koruyup kollarken Lennie’yi neden onu son anında terk etti peki? Bazen kendimiz için bir şeyleri geride bırakmak zorundayız. İleri gidebilmek için, kendi özgürlüğümüze ulaşmak için. George artık bunların olmasını istediği için , Lennie’yi ayak bağı olarak gördü. Hayatta da böyle değil midir? Hepimiz ayak bağlarından kurtulmak isteriz.
- Kitapta ezilen tarafı da görüyoruz. Siyahi – Beyaz ayrımı özellikle. Günümüzde hala devam eden bir sorun. Kitap 1937’de yazılmış olmasına rağmen bu sorun hala devam ediyor düşünün. Dünya yok olana kadar da devam edeceğinden eminim. Ne kadar bunu gidermek için çalışmalar yapılsada bizi yöneten insanların düşüncesi değişmedikçe bu devam edecektir.
- Son olarak bu kitaptan öğrendiğim şey ‘İyiliğini asla kaybetme. Kendini ileri taşıyacaksan bile yanındakilere zarar verme. Hayallerine sahip çık ve hayallerini bir umutsuzluk olarak değil, bir hedef olarak gör.’
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.