Zweig yine bizi şaşırtmayarak bu eserinde de harika bir iş çıkarmış.
İnsanın elinde olan en büyük nimet, düşünmek. Sürekli aynı şeyleri görmek, beynin artık yeni olarak düşünebileceği hiçbir şeyin kalmaması ve çaresizlik..
Karakterin basit bir planla çaldığı kitabın yalnızca bir satranç kitabı olduğunu gördüğündeki çaresizliğini ben bile hissettim. Duygular çok güzel bir şekilde kelimelere dökülmüş.
Mutlaka okunması gerek.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.