Yeni yıla giriş; Ecinniler 101.
2020 yılı gibi çılgın bir yılı bitirirken, okuduğum kitap Ecinniler'in tiyatro uyarlaması oldu. Güzel bir denk geliş ve sürprizdi bu benim için. Dostoyevski'nin yazdığı, Camus'nün yönettiği bir tiyatro şenliği; konusuysa adeta toplumdan bireye sıçrayan delilik. OOFFF!
Öncelikle "denk geliş ve sürpriz" ifademi açmak isterim. Camus'nün yazdığı bu kitabın içeriğini bilmiyordum, tahminen bir felsefi deneme olduğunu düşünüyordum. Zira Camus'nün gerek Sisifos Söyleni'nde gerekse Başkaldıran İnsan'da Dostoyevski'nin Ecinniler'ine detaylıca değindiğini biliyordum. Onun felsefesini Dostoyevski'nin ve bilhassa Ecinniler'in ciddi derecede etkilediğini biliyordum ve tiyatro uyarlamasından tamamen habersizdim.
Ecinniler'i daha önce okumuştum; içeriğin detayları aklımdan az çok silinse de o karakterlerin üzerimdeki etkisini unutmamış olduğumu fark ettim. Heyecanımın ana kaynağı buydu. Stavrogin'i, Kirilov'u, Şatov'u, Varvara'yı ve bütün o Ecinniler tayfasını yeniden okumak mı! Tiyatro sahnesinde onların hallerini hayal etmek mi! Hem de Camus'nün özel seçkisiyle!
Neyse ki bütün o heyecanımı kitap fazlasıyla karşıladı. Oldukça detaylı olan Ecinniler'in ancak bu kadar kusursuz bir tiyatro uyarlaması olabilirdi. Kitaptaki en vurucu olayları ardı ardına dizmişti Camus, her biri oluş sırasına göre dizilmişti (sansürsüzdü) ve yineliyorum; kusursuzdu. Ayrıca kitabı yeniden hatırlamak ve etkisini daha şiddetli hissetmek açısından da oldukça doyurucuydu.
Ben, Ecinniler'i hiç okumayıp yalnızca bu tiyatro uyarlamasını okuyacak olanların da rahatlıkla olayları anlayabileceğine, büyük keyif alacağına inanıyorum. Fakat yine de Ecinniler serüveninin düşünsel yanının, böylesi bir okumada eksik kalacağını düşünüyorum. O yüzden dostlar; bütüncül, derinlikli, eksiksiz ve tarifsiz bir serüven için önce Dostoyevski'nin Ecinniler'ini, sonra Camus'nün uyarlamasını okumalısınız diyor ve sağlıklı günler diliyorum. Güzel kalın.
··
446 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
