Merhabalar!
Cesur Yeni Dünya. Shakespeare’e göre Cesur Güzel Dünya. Çok da güzel değil sanki?
Kurgu edebiyatta Ütopya ve onun tam anlamıyla tersi Distopya kurgu dünyaları yer almakta bilindiği gibi. Okuma sıramı ilk olarak “istenmeyen ütopya” da dediğimiz belli eserlerin basında gelen Cesur Yeni Dünya’ ya verdim. Sırada 1984 ve Fahreint 451 var. Bana mantıklı gelen, ancak istenmeyen olguları anlayabilirsem gercekten ihtiyac olan ve isteneni anlayabileceğimi düşünüyorum.
Huxley’ e gelecek olursam, bizlere öyle bir dünya sunmus ki mutlulugun icinde mutsuzluk. İnsanlara “Şartlandırma” adını verdiği ve bu yöntemlerin başına da “ Denetçiler” i koyduğunu görüyoruz. Kitap, müzik, film gibi genel olarak sanat’ın eskide kaldığını ve eski düşüncelerin insanlara bir fayda saglamayacagını; kendisinden geldiğimiz doğayı bile bir sığınak olarak görmemeleri gerektiği sekilde sartlandırılan insanlarla dolu bu dünya.
En ufak negatiflikte istedikleri zaman bu dünyadan uçabilecekleri “soma”lara sahipler. Sanırım beni en cok etkileyen buradaki insanlar her sekilde özgürler evet ama zihinleri hapis. Acı çekmek dahi tüm duyguları, kendine has bir duyguyu yasamaktan yoksunlar. Hatta bunu bir alıntı ile pekiştirmek istiyorum.
“ ... büyük acılara, büyük bir zulme maruz kalmanın nasıl bir sey oldugunu merak etmişti; ıstırap çekmeyi çok istemisti.”
Onların “anne” diye seslenebilecekleri kimse yok ve bu müstehcen. Ve bunun gibi daha bir cok sartlandırma vesaire...
Tüm bunları uygulayanların aslında amacı, John’un da -tamamen kendi hislerini yasamak icin acıya boyun eğen bir “vahşi”- dediği gibi “Katlanmayı öğrenmek yerine tatsız olan her şeyin kökünü kazımak.”
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.