Yeni yılda bitirdiğim ilk kitap oldu hem de en sevdiğim yazardan.
Kitabın ana temasını oluşturan iki temel kavram vardı YAŞAM VE ÖLÜM. Birbirini kovalayan gece ile gündüz gibi.
Kitapta bunun yansımalarını İlyiç'in yaşamından, çocukluğundan, gençliğinden ve en nihayetinde amansız hastalığından anlıyoruz. Dikkatimi çeken bir ayrıntıda kahramanın yaşamının son saatlerinde mutluluk, iyi olan neydi sorarken aklına çocukluk anılarının gelmiş olmasaydı. Oysa hayatının büyük bir kısmında daha iyi yaşam şartları elde etmek için mutlulukla yaptığı işinin olmamasıydı. Belki de bundaki sebep hayalindeki gibi bir evliliğe sahip olmamasıdır diye düşünmekteyim.
Gerçekten de hayatta bir şeyler daha düzenli seyir halinde giderken diğer tarafta ummadığın olaylar ya da yapılanmaların içinde kendini bulabiliyorsun.
Belki de en acı an çevrendeki insanların sana acıyıp gözlerinin içine bakıp geçecek, bunu yap atlatırsın diye zırvaladığı yalanlar silsilesi olacaktır. Bu hayatın her aşamasında ya da her başınıza gelen durumlar doğrultusunda gerçekleşebilir.
Ve bu durumu TOLSTOY bize ziyadesiyle hissettirmekte.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.