"Yakmak bir zevkti."
Kitap konusuna ve anlatmak istediğine uygun bir cümleyle başlıyor. Yangın söndürmek için var olan itfaiye kurumu ileri teknolojide artık evler yanmadığından atıl duruma düşmesi gerekirken kitap okumanın gereksiz ve insanları mutsuz ettiği düşüncesinin gelişmesiyle kitapları yakan bir kuruma dönüşüyor. Yani hortumdan su değil kerosen akıyor. Ve bu kurumda hayatını, yaptığı işi, geçmişi ve geleceğini sorgulamadan sadece öyle yapılması gerektiği söylendiği için yaşayan ve kitapları yakan bir itfaiyecinin, uyanışının, yaptığı işi sorgulamasının, bu uğurda verdiği mücadelesinin evrelerine, kitapları seven ve onları bir sonraki nesle aktarmak isteyen bir grup insanın, kitabı ezberleyerek adeta birer kitap oluşlarına, bir gün her şey normale dönerse ezberlerindeki kitapları aktarma umutlarına tanıklık ediyoruz.
Eskiden distopya okuduğumda sadece okur geçerdim. Anlık bir gerilim duygusu yaşatsa bile kitap bittiğinde gerilim ve sıkışmışlık hissi de biterdi. Ama öyle dönemlerden geçiyoruz ki, olmaz denilen her şey olabiliyor. O yüzden kitap gerçekten başımıza gelebilecek bir şeyi anlatıyormuş gibi okunduğunda etkisi inanılmaz oluyor.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.