Livaneli'nin okuduğum 3. kitabı oldu, aynı zamanda Livaneli'yi daha sık okumam gerektiğini hatırlatan kitabı da bu oldu.
Hayran kaldığım kitaplardan biridir artık. Kurgusu olsun, karakterleri olsun, çok sevdim her şeyiyle. Kurguyla gerçeğin iç içe olmasını bile çok sevdim, kurgu olan kısımlar da o kadar abartılı değildi zaten.
Yine yer yer üzüldüm, yer yer tebessüm ettim, 'gazeteci kız'la şaşırdım, Hatice Hanım'la doğallığı sezdim.
Her karakter öyle iyi yansıtılmış ki hayal etmek hiç zor olmadı. Ki okurken hayal etmek, kitabı yaşamak en önemli unsur bana göre.
Kitabın belli bir yerinden sonrasını "Ne?! Nasıl?! Nasıl olur?!!!" diyerek okudum ve aynı şaşkınlıkla da bitti. Yanlış anlamış olmamak için de sonunu tekrar tekrar okudum, sindirmem için biraz vakit verdim kendime. O kadar gerçekçiydi işte... Sanki gazeteci kızla birlikteydim de her şeyi birlikte öğrendik, onunla yaşadık gibi...
Başta Ahmet'in yaşam tarzını çok sevmiştim açıkçası, tanıdıklardan uzak bir yerde kitaplarla dolu bir hayat, hayali bile güzel. Bittikten sonra da dedim ki "Yok yok istemiyorum, Allah korusun :')"
Sözün özü, öneriyorum, hem de şiddetle. Çok farklı bir hayata pencere açacağınızdan eminim, iyi okumalar.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.